Strona główna

Archiwum z roku 2003

Spis treści numeru 1/2003

Kronika
Poprzedni Następny

 

Prowincja w literaturze

ZIELONA GÓRA W dniach 20-22 listopada ub.r. w Instytucie Filologii Germańskiej Uniwersytetu Zielonogórskiego odbyła się Międzynarodowa Konferencja Literaturoznawcza „Eine Provinz in der Literatur. Schlesien zwischen Erinnerung und Imagination“. Miała ona na celu wymianę doświadczeń w zakresie badań nad rolą prowincji – regionu w literaturze śląskiej. Prof. Augustyn Mańczyk otwierając konferencję powiedział m.in., że w literaturze prowincje przedstawiane są jako małe ojczyzny, które stanowią o naszej tożsamości. Podczas trwania konferencji przedstawiono wystawę „Provinz in der Literatur”. Zaprezentowano na niej książki dotyczące dziedzictwa kulturowego Dolnego i Górnego Śląska, źródła historyczne dotyczące przeszłości regionu oraz zbiór ikonograficzny, przedstawiający widoki miast i zabytków architektury śląskiej, w tym dawne pocztówki z Ziemi Lubuskiej.

Doktorat h.c. 
– prof. Władysław Bartoszewski

WARSZAWA 22 listopada tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu warszawskiego otrzymał prof. Władysław Bartoszewski, historyk, publicysta, dyplomata. W. Bartoszewski był współtwórcą Rady Pomocy Żydom „Żegota”, należał do AK, walczył w Powstaniu Warszawskim. Po wojnie represjonowany i więziony przez władze komunistyczne. Jest autorem znakomitych prac historycznych, m.in.: Warszawski pierścień śmierci 1939-1944, 1859 dni Warszawy, Polskie Państwo Podziemne. Wykładał w wielu uczelniach, m.in. w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim.

Nauka IV filarem UE

WARSZAWA Podstawę struktury Unii Europejskiej stanowią trzy filary: gospodarki, polityki zagranicznej i bezpieczeństwa oraz spraw wewnętrznych i wymiaru sprawiedliwości. Polska Rada Ruchu Europejskiego wystąpiła z inicjatywą stworzenia IV filaru, obejmującego naukę, edukację i kulturę. Założenia tego projektu przedstawiono na konferencji „Dlaczego tworzyć IV filar UE? Problem miejsca nauki, edukacji i kultury w przestrzeni europejskiej”, która odbyła się 25 listopada. Zdaniem projektodawców, takie rozwiązanie przyspieszyłoby proces tworzenia europejskiej tożsamości, którą po usunięciu „żelaznej kurtyny” trzeba budować na nowo.

Srebrne, złote i platynowe

OPOLE Prof. Stanisław S. Nicieja, były rektor Uniwersytetu Opolskiego, senator RP, otrzymał srebrny oraz platynowy laur umiejętności i kompetencji. W uzasadnieniu działająca od 10 lat kapituła laurów podkreślała wartość jego dorobku naukowego, a także zaangażowanie w działalność inwestycyjną na rzecz Uniwersytetu Opolskiego. Jego zasługą jest odbudowa klasztoru dominikańskiego w Opolu i przekształcenie go w Collegium Maius UO, odbudowa po powodzi secesyjnej Villi Academica oraz budowa Collegium Pedagogicum oraz 14-kondygnacyjnego Domu Studenta „Niechcic”. Srebrnym i złotym laurem nagrodzono także Politechnikę Opolską.

Stypendia MENiS

WARSZAWA 1438 osób ubiegało się o stypendia ministra edukacji narodowej i sportu na rok akademicki 2002/03. Aby uzyskać takie stypendium, należy legitymować się średnią ocen: 4,5 przy skali 5-stopniowej, 4,75 przy skali 5,5-stopniowej lub 5 przy 6-stopniowej skali ocen. W pierwszym terminie stypendia przyznano 620 studentom, a w dodatkowym, jesiennym terminie przyznano kolejne 155 stypendiów. Łącznie stypendia ministerialne otrzymuje w tym roku akademickim 775 najlepszych studentów. Wysokość miesięcznego stypendium ministra edukacji wynosi 850 zł.

Doktorat h.c. – prof. Jerzy Haber

OPOLE 27 listopada prof. J. Haber, dyrektor Instytutu Katalizy i Fizykochemii Powierzchni PAN w Krakowie, otrzymał doktorat honoris causa Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej. Jest on wybitnym specjalistą w dziedzinie fizykochemii powierzchni. Jako pierwszy opisał zjawiska zwilżania ciał stałych w układach tlenkowych i wykazał znaczenie tego zjawiska dla preparatyki i właściwości monowarstwowych katalizatorów tlenkowych. Zainicjował wykorzystanie techniki badań powierzchni ciał stałych do zapobiegania niszczeniu zabytków architektonicznych Krakowa przez SO2, NO2 i gazy spalinowe. Prof. Haber jest autorem ponad 500 prac naukowych. Należy do najczęściej cytowanych specjalistów w dziedzinie katalizy. Uczony jest członkiem PAN i PAU, Akademii Europejskiej i Akademii Nauk Ukrainy. Otrzymał wcześniej doktorat honorowy Uniwersytetu Piotra i Marii Curie w Paryżu.

Dwa protony

WARSZAWA Nowy rodzaj promieniotwórczości – rozpad jądra atomowego z emisją dwóch protonów – odkrył międzynarodowy zespół fizyków z Polski, Francji i Niemiec pod kierownictwem dr. Marka Pfeutznera z Instytutu Fizyki Doświadczalnej Uniwersytetu Warszawskiego. Eksperyment przeprowadzono w niemieckim Ośrodku Badań Ciężkojonowych GSI w Darmstadt. Wyniki zostały opracowane w Warszawie. Do badań wykorzystano izotop żelaza 45 – mający skrajny niedobór neutronów – który rozpada się wyrzucając jednocześnie dwa protony. Ten rodzaj promieniowania został przewidziany teoretycznie 40 lat temu. Teraz potwierdzono jego istnienie eksperymentalnie.

Konkurs im. BiałkowskiegoInstytut po 10 latach

LUBLIN 10 lat temu z inicjatywy prof. Jerzego Kłoczowskiego, historyka z KUL, powstało Towarzystwo Instytutu Europy Środkowowschodniej. Dorobek działalności stowarzyszenia to blisko 30 konferencji naukowych i 80 publikacji, ale przede wszystkim stworzenie płaszczyzny współpracy między środowiskami naukowymi wschodu i zachodu Europy. W końcu 2001 r., na mocy porozumienia między ministrem spraw zagranicznych a przewodniczącym KBN, utworzono Instytut Europy środkowowschodniej na prawach jednostki badawczo-rozwojowej. 27 listopada nowy JBR zainaugurował działalność posiedzeniem, podczas którego referat wygłosił prof. Henryk Samsonowicz. Zadaniem nowej placówki naukowej jest prowadzenie badań nad miejscem Polski i Europy Środkowowschodniej w Europie i na świecie.

Z UMK w SST

TORUŃ Prof. Wiesława Limont, kierownik Zakładu Edukacji Artystycznej Wydziału Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika oraz dr hab. Czesław Łapicz, prof. UMK z Instytutu Filologii Słowiańskiej zostali członkami honorowymi Stowarzyszenia Szkół Twórczych, skupiającego szkoły średnie z całej Polski, wyróżniające się w pracy ze zdolną młodzieżą. Prof. W. Limont została wyróżniona za upowszechnianie idei szkół twórczych i wiedzy o polskich szkołach na arenie międzynarodowej oraz za badania i inicjatywy edukacyjne, m.in. kształcenie nauczycieli dzieci zdolnych (prof. Limont jest kierownikiem Podyplomowego Studium Zdolności i Twórczości). Natomiast prof. Cz. Łapicz został nagrodzony za wieloletnią pracę nad reformą szkolnictwa oraz udział w pracach Rady Programowej toruńskiego Gimnazjum Akademickiego.

Rekonwersja w gospodarce

CZĘSTOCHOWA W dniach 2-3 grudnia na Wydziale Zarządzania Politechniki Częstochowskiej odbyła się I Międzynarodowa Konferencja Naukowa „Technical and Economic Aspects of Industrial Reconversion”. Współorganizatorami spotkania były: Haute ?cole Catholique du Luxemburg „Blaise Pascal”, ISI Pierrard (Belgia) i Coll?ge Europ?en de Technologie (Francja). Tematyka wystąpień dotyczyła zmian w sferze gospodarki i technologii. Dyskutowano o konieczności radykalnych zmian w przedsiębiorstwach, przedstawiając przykłady firm polskich, słowackich oraz z krajów UE. W sześciu panelach, podzielonych na część ekonomiczną i techniczną, uczestnicy przedstawili diagnozę kierunków i metod zarządzania firmami XXI wieku oraz wskazali możliwości, jakie stoją przed przedsiębiorstwami krajów kandydujących do Unii Europejskiej na najbliższe lata.

Balteem

WARSZAWA Polska uczestniczy w międzynarodowym projekcie UE – Balteem, obejmującym badania geologicznej historii i ewolucji Bałtyku. Prace badawcze, koordynowane przez Uniwersytet w Oksfordzie, koncentrują się na bałtyckim wybrzeżu Danii oraz w zatokach: Gdańskiej, Ryskiej i Fińskiej. Ze strony polskiej uczestniczą w nich uczeni z Państwowego Instytutu Geologicznego, uniwersytetów Warszawskiego i Gdańskiego. Projekt Balteem obejmuje w pierwszej kolejności badanie ewolucji basenu Morza Bałtyckiego w okresie interglacjału eemskiego, ok. 130-120 tys. lat temu. Bałtyk miał wówczas najdalszy zasięg. W rejonie dzisiejszej delty Wisły linia brzegowa była ponad 70 km na południe od współczesnej.

TUO

WARSZAWA Telewizyjny Uniwersytet Otwarty, kształcący za pośrednictwem telewizji i Internetu mógłby powstać w Polsce w roku akademickim 2003/04 – stwierdzono na konferencji zorganizowanej 4 grudnia w Warszawie przez Radę Upowszechniania Nauki PAN i Polską Fundację Upowszechniania Nauki, która jest koordynatorem przedsięwzięcia. W powstanie TUO zaangażowane są też TVP i MENiS, a kadrowo mają wesprzeć to przedsięwzięcie szkoły wyższe. Studia w TUO – początkowo licencjackie – miałyby być częściowo płatne. Zajęcia odbywałyby się za pośrednictwem multimediów wspieranych przez techniki satelitarne. Dwa razy w roku odbywałyby się sesje konsultacyjno-egzaminacyjne. TUO miałby umożliwić dostęp do edukacji osobom, dla których zabrakło miejsca w wyższych uczelniach lub nie mogą w nich studiować z racji zamieszkania w małych miejscowościach.

PUW

LUBLIN Z początkiem bieżącego roku akademickiego rozpoczął działalność Polski Uniwersytet Wirtualny. Został on zainicjowany przez UMCS, a rozpoczęcie kształcenia na kierunkach zarządzanie i marketing (studia licencjackie, eksternistyczne, wspomagane zajęciami przez Internet) oraz informatyka (studia inżynierskie, zaoczne, wspomagane zajęciami przez Internet) umożliwiła umowa o współpracy w tym zakresie z Wyższą Szkołą Humanistyczno-Ekonomiczną w Łodzi, która firmuje dyplomy. Obecnie na obu kierunkach kształci się 250 osób. Kolejnych 350 osób uczestniczyło od początku tego roku akademickiego w kursach otwartych, prowadzonych przez PUW. Największym wzięciem cieszyły się kursy „Podstawy komunikacji interpersonalnej” oraz „Negocjacje”.

Warsztaty Translatorskie

LUBLIN W dniach 9-13 grudnia w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim odbyły się IV Warsztaty Translatorskie (Fourth Workshop On Translation). Organizatorzy – Instytut Filologii Polskiej KUL, Instytut Filologii Angielskiej KUL, Towarzystwo Naukowe KUL, University of Ottawa, Slavic Research Group – pierwszą część każdego dnia obrad poświęcili zajęciom warsztatowym. Uczestnicy przekładali na język angielski wybrane utwory poetyckie J. Czechowicza i B. Leśmiana (pod kierunkiem prof. Michała J. Mikosia z University of Wisconsin w Milwaukee, USA) oraz M. Sępa Szarzyńskiego i T. Różewicza (pod kierunkiem prof. Richarda Sokoloskiego z University of Ottawa). Popołudniowe wykłady dotyczyły teorii przekładu, m.in. specyfiki przekładu tekstów użytkowych, trudności z tłumaczeniem metafor, adaptacji nazw własnych oraz swobody i odpowiedzialności tłumacza.

Nagroda Kołodziejskiego

LUBLIN/GDAŃSK Nagroda im. Profesora Jerzego Kołodziejskiego została ustanowiona przez Narodową Fundację Ochrony Środowiska w intencji upamiętnienia dokonań oraz z potrzeby kontynuowania idei i myśli wybitnego badacza, społecznika i polityka. 12 grudnia w Politechnice Gdańskiej nagrodę odebrał dr hab. Tadeusz Chmielewski, pracownik naukowy Politechniki Lubelskiej. Jury uhonorowało go za książkę System planowania przestrzennego harmonizującego przyrodę i gospodarkę. Jury stwierdziło, że dzieło charakteryzuje się wyjątkową dojrzałością, wynikającą z bogatego dorobku zawodowego w dziedzinie ochrony środowiska przyrodniczego w planowaniu przestrzennym.

Medal Sendzimira

KRAKÓW 12 grudnia w gabinecie rektora AGH odbyła się uroczystość wręczenia Honorowych Medali im. Tadeusza Sendzimira. W imieniu swego ojca Michała Sendzimira przybyła z USA Arii Sendzimir uhonorowała tym odznaczeniem prof. Ryszarda Tadeusiewicza, rektora AGH, oraz prof. Kazimierza Mamro i prof. Jerzego Ostoję-Sędzimira. Honorowy Medal Stowarzyszenia Polskich Wynalazców i Racjonalizatorów jest nadawany wybitnym innowatorom – naukowcom i twórcom polskiej techniki przez Krajową Radę Stowarzyszenia na wniosek Kapituły Medalu, której przewodniczy dr Michał G. Sendzimir, syn Tadeusza. Pierwsze medale zostały nadane w 1999 r. Dotychczas otrzymało je 118 osób, w tym naukowcy z AGH: prof. Stanisław Pytko i prof. Lech Lewandowski. Medalami honoruje się też instytucje wspierające społeczny ruch innowacji, w tym Wydział Metalurgii i Inżynierii Materiałowej AGH.

Nagroda prof. G. Białkowskiego

WARSZAWA 12 grudnia odbyła się w Pałacu Staszica w Warszawie uroczystość wręczenia ufundowanej przez FNP Nagrody im. Grzegorza Białkowskiego za rok 2002. Wysokość nagrody tej edycji to 14 tys. zł. Nagroda przyznawana jest przez Towarzystwo Popierania i Krzewienia Nauk za najwybitniejsze prace doktorskie w dziedzinie nauk ścisłych. Laureatką nagrody za 2002 r. została dr Sylwia Rodziewicz-Motowidło z Wydziału Chemii Uniwersytetu Gdańskiego.

Nagroda Engela

KRAKÓW Prof. Zbigniew Engel, wieloletni dyrektor Instytutu Mechaniki i Wibroakustyki AGH, po wręczeniu mu doktoratu honorowego tej uczelni ustanowił w 2001 r. nagrodę swego imienia dla młodego badacza z AGH za najlepszą pracę habilitacyjną, doktorską lub artykuł w dziedzinie badań podstawowych. Pierwszym laureatem tej nagrody został 13 grudnia dr hab. Marek Ogiela z Katedry Automatyki AGH. Doceniono go za badania w dziedzinie informatyki, zwłaszcza za prace nad podpisem elektronicznym i szyfrowaniem danych. Laureat oprócz statuetki autorstwa Bronisława Chromego, otrzymał 2,5 tys. euro, a nagrodę wręczył mu osobiście fundator.

Strażnica na Krymie

WARSZAWA Pozostałości rzymskiej strażnicy z II-III w. niedaleko Sewastopola na Krymie odsłonili archeolodzy z Uniwersytetu warszawskiego. Była to otoczona murem i fosą wieża strażnicza z pomieszczeniami dla kilkunastoosobowej załogi. Ten wysunięty posterunek zbudowano dla ochrony przed stepowymi koczownikami sprzymierzonego z Rzymem portowego miasta Chersonez Taurydzki. Prowadzone od kilka lat polsko-ukraińskie prace archeologiczne w okolicach Sewastopola i Bałakławy pozwalają odtworzyć ślady całego systemu rzymskich fortyfikacji, obejmujących obóz, łańcuch małych fortów i wysuniętych strażnic. Krym nigdy nie należał do Imperium Rzymskiego, ale przez kilkadziesiąt lat utrzymywało tam ono swoje garnizony.

Nagroda Felczaka i Wereszyckiego

KRAKÓW 13 grudnia odbyła się uroczystość wręczenia nagrody im. Felczaka i Wereszyckiego, ustanowionej przez Wydział Historyczny UJ i po raz pierwszy przyznanej w 2001 r. Honorowani są nią autorzy prac dotyczących historii Europy Środkowowschodniej. Laureatem nagrody w 2002 r. został prof. Włodzimierz Mędrzecki z Instytutu Historii PAN w Warszawie, którego uhonorowano za książkę Niemiecka interwencja militarna na Ukrainie w 1918 r. W tym roku po raz pierwszy przyznano nagrodę honorową. Otrzymał ją prof. Jerzy Kłoczowski, historyk z KUL, dyr. Instytutu Europy Środkowowschodniej, za redakcję pracy Historia Europy Środkowowschodniej. Prof. Andrzej Chwalba, dziekan Wydziału Historycznego UJ poinformował, że w przyszłości co 2 lata nagroda przyznawana będzie uczonemu zagranicznemu.

Na czele teologicznych

TORUŃ Ks. prof. Jerzy Bagrowicz, dziekan Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, został przewodniczącym Kolegium Dziekanów Wydziałów Teologicznych Europy Środkowej i Wschodniej. Na sekretarza Kolegium wybrano ks. dr. hab. Mirosława Mroza, prodziekana Wydziału. Kadencja władz trwa 3 lata. Kolegium zajmuje się funkcjonowaniem wydziałów w różnych uwarunkowaniach polityczno-społecznych i kościelnych, rozwojem studiów teologicznych, doskonaleniem i podnoszeniem poziomu naukowego oraz wymianą informacji naukowej.

Doktorat h.c. 
– prof. Jerzy Kupiec-Węgliński

WARSZAWA 16 grudnia doktorat honoris causa warszawskiej Akademii Medycznej otrzymał prof. J. Kupiec-Węgliński z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Los Angeles. Uczony jest wybitnym transplantologiem, jednym z pierwszych, który zajął się cyklosporyną, lekiem, dzięki któremu udało się opanować reakcje odrzucania przeszczepów przez organizm biorcy. Obecnie pracuje nad nowymi metodami przygotowania narządów do przeszczepów oraz zastosowania dwutlenku węgla w tych skomplikowanych procedurach.

Gmach dla AM

GDAŃSK Akademia Medyczna w Gdańsku otrzymała od samorządu województwa pomorskiego poprzedniej kadencji budynek byłego zespołu szkół medycznych. Obiekt położony jest na działce o powierzchni 0,52 ha. Powierzchnia użytkowa budynku wynosi 2817 m2. Wartość darowizny oszacowano na 1,5 mln zł. Po adaptacji w budynku będą się kształcili studenci kierunków lekarskiego i stomatologicznego oraz studiów zawodowych na kierunkach elektroradiologia, fizjoterapia, analityka kliniczna. Z czasem ma tam zostać przeniesiony dziekanat Wydziału Lekarskiego. Trzecie piętro obiektu zostanie przeznaczone na dom studencki z 48 miejscami.

Doktoraty h.c. 
– prof. Andrzej Stelmachowski
i prof. Krzysztof Skubiszewski

WARSZAWA A. Stelmachowski i K. Skubiszewski otrzymali 18 grudnia tytuły doktorów honoris causa Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego. ks. prof. Roman Bartnicki, rektor UKSW, podczas uroczystości powiedział, że laureaci są wybitnymi uczonymi nauk prawnych, którzy budowali zręby III Rzeczypospolitej, czynnie uczestnicząc w życiu publicznym. Prof. Skubiszewski jako minister spraw zagranicznych wniósł znaczący wkład w uregulowanie wzajemnych stosunków Kościoła i państwa w Polsce, doprowadzając do zawarcia konkordatu ze Stolicą Apostolską. Prof. Stelmachowski jako minister edukacji przyczynił się do rozbudowy uczelni. Podkreślano też zasługi obu uczonych na gruncie badań z zakresu prawa międzynarodowego.

Opracował Piotr Kieraciński

Współpraca: Częstochowa – Danuta Kulesza, Kraków – Małgorzata Krokoszyńska, Leszek Śliwa, Lublin – Agnieszka Bieńkowska, Iwona Czajkowska-Deneka, Elżbieta Mulawa-Pachoł, Margaretta Wancisiewicz, Opole – Barbara Staniewicz, Toruń – Kinga Nemere-Czachowska, Warszawa – Andrzej markert, Zielona Góra – Ewa Sapeńko. 

   
Co w prasie piszczy?

Umrzeć za dziekana

Uniwersytet Wrocławski świętował 300-lecie istnienia. (...) Tymczasem od kilku miesięcy uczelnia żyje skandalem. Ustępujący rektor nie przekazał insygniów władzy nowo wybranemu. Konflikt między władzami wrocławskiej uczelni a największym jej Wydziałem – Prawa, Administracji i Ekonomii – wybuchł w maju 2002 r., gdy senat uznał, że dziekan prawa wybrany został z naruszeniem przepisów. (...) Przepisy mówią, że dziekanem można być tylko dwie 3-letnia kadencje, ale kilka miesięcy wcześniej Wydział (...) zmienił nazwę (...), więc trzecia kadencja została uznana za pierwszą i dziekan dziekanem pozostał. (...) Rektor Gelles zaakceptował wynik wyborów, jednak uczelniana komisja wyborcza zwróciła się do Ministerstwa Edukacji o uchylenie jego decyzji. Wiceminister Tomasz Goban-Klas napisał, że ustawa o szkolnictwie wyższym wyklucza wybór dziekana na trzecią kadencję, nawet gdyby dotyczyło to innego wydziału. (...) Rektor Gelles kandydował w wyborach na kolejną kadencję, ale przegrał. Jego następcą został prof. Zdzisław Latajka, prorektor w ekipie, która trzy lata wcześniej przegrała wyścig o władzę w uniwersytecie właśnie z prof. Gellesem. (...) Nowy rektor poprosił dziekana (...), żeby zrezygnował dobrowolnie. (...) W połowie października prof. Ludwik Turko (...), były poseł i sędzia Trybunału Stanu (...) ogłosił list otwarty. Napisał, że (...) na prawie pod szyldem uczelni publicznej powstało finansowe eldorado, prywatna szkółka, gwarantująca swoim pracownikom dochody znacznie wyższe niż oferuje jakakolwiek prywatna uczelnia w Polsce. (...) Pieniądze na profesorskie płace pochodzą z czesnego wnoszonego przez kilkanaście tysięcy studentów zaocznych; w uniwersytecie krążą legendy o grupie wybrańców z prawa, zarabiających więcej niż prezes NBP (...). Nieoficjalnie można usłyszeć, że prawo jest gotowe umrzeć za swego dziekana, bo tylko on gwarantuje wydziałowi zachowanie dotychczasowych przywilejów. (mariusz Urbanek, Alma magiel, „Polityka”, 23.11.2002)

Strach i cynizm

JRektor Uniwersytetu Rzeszowskiego prof. Włodzimierz Bonusiak zataił podczas wyborów rektorskich, że prowadzone jest przeciwko niemu postępowanie karne o spowodowanie kolizji drogowej. Rektor kierował samochodem mając we krwi 2,1 promila alkoholu. Grupa profesorów Uniwersytetu Rzeszowskiego domaga się dymisji rektora. (...) – Jesteśmy w szoku. To jest plama na honorze naszej młodej uczelni – ocenia prof. Tadeusz Lulek, pierwszy rektor URz. – Najgorsze, że w autonomicznej społeczności akademickiej nie widać wyrazistej woli oczyszczenia się. Górę bierze strach i cynizm. – To jest z pewnością zachowanie niegodne profesora, a tym bardziej rektora uczelni – podkreśla prof. Marek Bojarski z Uniwersytetu Wrocławskiego, przewodniczący Komisji Dyscyplinarnej przy Radzie Głównej Szkolnictwa Wyższego. (MAT, Zapomniał przed wyborami, „Rzeczpospolita, 26.11.2002)

Autorytet oszusta

Komisja Etyczna w Wielkiej Brytanii (COPE) skontrolowała ponad trzydzieści publikacji medycznych, których autorów podejrzewano o sfabrykowanie wyników badań. Zarzut w pełni potwierdzono w 80 proc. wypadków! (...) „To zjawisko przybrało rozmiary zawodowej prostytucji” – grzmi Fuller Torrey, dyrektor Stanley Foundation Research Programs w Bethesda. (...) Analiza ponad stu amerykańskich pism medycznych wykazała, że zaledwie co setny specjalista ma pełny dostęp do danych uzyskanych w badaniach klinicznych finansowanych przez firmy farmaceutyczne. „Jeśli chęć zysku weźmie górę na dobrem nauki, wkrótce skończy się społeczne przyzwolenie dla służących postępowi medycyny badań z udziałem ludzi” – ostrzega Jonathan Quick, dyrektor ds. leków Światowej Organizacji Zdrowia. (...) Najczęściej ujawniane są spektakularne fałszerstwa. Znacznie więcej oszustw mniejszego kalibru jest skrzętnie ukrywanych. Co roku na łamach 100 tys. pism naukowych ukazuje się ponad pół miliona publikacji, a co piętnaście lat ich liczba się podwaja. Połowa z nich nie jest nigdzie cytowana ani czytana, służy jedynie do zdobycia stopni naukowych i pozorowania pracy naukowej. Skandal zwykle wybucha dopiero wtedy, gdy naukowy oszust staje się uznanym autorytetem lub dokona epokowego odkrycia. Często tak zwanego epokowego odkrycia. (Zbigniew Wojtasiński, Nauka oszustów, „Wprost”, 1.12.2002)



 

50 lat Akademii

Z udziałem prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego i premiera Leszka Millera oraz kilkuset krajowych i zagranicznych gości odbyła się 9 grudnia w Teatrze Polskim w Warszawie uroczysta sesja poświęcona półwieczu PAN.

– Chcę z wielkim szacunkiem pochylić głowę przed całym dorobkiem Akademii. W polskim pejzażu intelektualnym, na mapie naszych najcenniejszych wartości, Pałac Staszica ciągle pozostaje jednym z najważniejszych symbolicznych punktów odniesienia – mówił prezydent. – W miarę, jak w światowej gospodarce narasta znaczenie wiedzy, rośnie rola dysponujących tą wiedzą narodów – podkreślał w swym wystąpieniu premier. – Związek między rozwojem cywilizacyjnym a poziomem wiedzy jest bezsporny. Ma charakter uniwersalny i dotyczy także Polski – kontynuował.
Prof. Janusz Tazbir, wiceprezes PAN, przedstawił 50 lat działalności Akademii, a prof. Jerzy Kołodziejczak, p.o. prezesa PAN, mówił o wyzwaniach, przed jakimi Akademia stoi dziś (tekst drukowaliśmy w nr 11/2002 „FA”). W drugiej części uroczystości refleksjami z okazji jubileuszu dzielili się zaproszeni goście – przedstawiciele wielu polskich i zagranicznych instytucji naukowych. Na zakończenie zgromadzeni obejrzeli film znanego popularyzatora nauki Wiktora Niedzickiego, poświęcony najciekawszym badaniom prowadzonym w PAN.

Fot. A. Świć

Akademia to dziś 81 placówek naukowych, zatrudniających ponad 4 tys. pracowników naukowych, w tym ok. 800 ze stopniem naukowym profesora. Ponad 75 proc. placówek PAN zaliczanych jest do 1 i 2 kategorii KBN. Placówki Akademii realizują ponad 2000 projektów badawczych, z tego 185 w ramach 5. Programu Ramowego UE. PAN to także 110 komitetów naukowych, w których działa ponad 4 tys. naukowców reprezentujących całą polska naukę, w znakomitej większości wywodzących się ze szkół wyższych. Akademia to wreszcie korporacja skupiająca obecnie 337 polskich wybitnych uczonych.

Na prezesa przyjdzie jeszcze poczekać

10 grudnia 2002 odbyła się 98. sesja Zgromadzenia Ogólnego PAN. Głównym punktem porządku obrad były wybory prezesa Akademii. Kandydatami byli prof. prof.: Andrzej Legocki, Mieczysław Mąkosza, Henryk Ratajczak i Andrzej Kajetan Wróblewski. Wszyscy są członkami rzeczywistymi PAN. Jeszcze przed przystąpieniem do głosowania z rywalizacji wycofał się prof. Henryk Ratajczak. W trzech kolejnych turach wyborów nie udało się jednak wyłonić prezesa spośród pozostałych kandydatów. Najbliżej tego celu był prof. Andrzej Kajetan Wróblewski, który choć w ostatnim głosowaniu uzyskał niemal 60 proc. głosów, to zabrakło mu kilkunastu głosów do wymaganej większości 2/3.
Wybrano natomiast członków prezydium na kadencję 2003-06. Są to: prof. Tadeusz Bielicki, czł. rzecz., prof. Andrzej Burghardt, czł. rzecz., prof. Mieczysław Chorąży, czł. rzecz., prof. Bogdan Marciniec, czł. koresp., prof. Emil Nalborczyk, czł. rzecz., prof. Maria Olszewska, czł. koresp., prof. Włodzimierz Ostrowski, czł. rzecz., prof. Wojciech Stec, czł. koresp., prof. Janusz Tazbir, czł. rzecz., prof. Kazimierz Thiel, czł. rzecz., prof. Marian Truszczyński, czł. rzecz., prof. Stefan Węgrzyn, czł. rzecz., prof. Andrzej Wyczański, czł. rzecz. W skład nowego Prezydium wchodzą także przewodniczący wydziałów: I – prof. Henryk Samsonowicz, czł. rzecz., II – prof. Tadeusz Bielicki, czł. rzecz., III – prof. Henryk Szymczak, czł. koresp., IV – prof. Władysław Włosiński, czł. koresp., V – prof. Andrzej Grzywacz, czł. koresp., VI – prof. Andrzej Trzebski, czł. rzecz., VII – prof. Bogdan Ney, czł. rzecz., oraz prezesi oddziałów: Gdańsk – prof. Jacek Marecki, czł. koresp., Katowice – prof. Zbigniew Bojarski, czł. rzecz., Kraków – prof. Jerzy Haber, czł. rzecz., Lublin – prof. Jan Gliński, czł. rzecz., Łódź – prof. Marian Mikołajczyk, czł. rzecz., Poznań – prof. Jan Węglarz, czł. rzecz., Wrocław – prof. Edmund Małachowicz, czł. koresp.

W trakcie obrad p.o. prezesa PAN prof. Jerzy Kołodziejczak przedstawił projekt budżetu Akademii na rok 2003. Wynosi on 51,5 mln zł i jest wyższy od zeszłorocznego o 6,4 proc. Ponowne wybory nowych władz PAN odbędą się na Nadzwyczajnym Zgromadzeniu Ogólnym w marcu.

(as)

Fundacja w liczbach

Fundacja na rzecz Nauki Polskiej rozpoczęła działalność z kapitałem założycielskim w wysokości 95 mln nowych zł. Dzięki umiejętnemu operowaniu na rynku papierów wartościowych wartość aktywów FNP wzrastała, aby w 1998 r. osiągnąć poziom 260 mln zł. Decyzje Izby Skarbowej, które zmusiły FNP do zapłacenia 80 mln zł podatku i odsetek, sprawiły, że w kolejnych latach wartość aktywów fundacji malała, by w 2001 r. osiągnąć poziom 198,3 mln zł. Zwrot podatków z odsetkami i ponowne wprowadzenie tych sum na rynek finansowy sprawiły, że dziś aktywa FNP mają wartość 340 mln zł. Przez 10 lat działalności – do końca 2001 – fundacja wydała na subwencjonowanie nauki ponad 190 mln zł, a wraz z wydatkami z 2002 nakłady na programy wspomagania badań znacznie przekroczyły 200 mln zł. Roczne wydatki na realizację programów FNP to ok. 20 mln zł. W 2003 fundacja planuje przeznaczyć na subwencjonowanie nauki 24 mln zł i powoli stabilizować wydatki na tym poziomie w kolejnych latach.

Przez 10 lat FNP zrealizowała prawie 40 programów własnych i cykl konferencji „Fundacji na rzecz Nauki Polskiej dyskusje o nauce” oraz zarządzała realizacją 5 programów Unii Europejskiej.

Liczbę beneficjantów programów FNP można szacować na kilka tysięcy osób. Liczba laureatów sztandarowych programów fundacji też jest znacząca: nagrody FNP otrzymało dotychczas 39 osób (w tym 2 kobiety), stypendia krajowe dla młodych naukowców – 1030 osób, subsydia profesorskie – 75 osób. Wartość stypendium dla młodych naukowców rosła od 6 tys. zł w pierwszym roku realizacji programu do 20 tys. zł w ostatniej edycji. Wysokość nagrody, która początkowo miała stanowić równowartość 10 tys. dolarów, wzrosła obecnie do 60 tys. zł, co stanowi równowartość 15 tys. dolarów. W ramach serii wydawniczej Monografie FNP ukazało się dotychczas 65 książek. Dzięki pomocy fundacji na staże zagraniczne do końca 2002 wyjechało 110 polskich uczonych, a na konferencje zagraniczne ponad 330. Pomoc FNP umożliwiła odbycie staży w polskich ośrodkach naukowych blisko 200 uczonym zagranicznym, głównie z krajów dawnego ZSRR.

Fundacja zrealizowała 13 programów związanych z zakupami aparatury naukowej, za sumę 70,4 mln zł. Do tego wspomogła remonty, budowę i wyposażanie zwierzętarni sumą 4 mln zł. Biblioteki i archiwa wspomagano w ramach programów Archiwa (33,4 mln zł), Librarius (21,6 mln zł), Cerber (4 mln zł) oraz Subin (4,5 mln zł). Badania archeologiczne kosztowały FNP 4,5 mln zł, wydane w ramach programów Adalbertus, Trakt, Archeo oraz Pont i Subin. Programy związane z transferem technologii (pożyczki, wspólne przedsięwzięcia, Income, Techno i Techne) kosztowały ponad 28,4 mln zł.

Obecnie FNP zatrudnia na etatach 25 osób. Koszty utrzymania biura i personelu oscylują wokół 4,5 mln zł, zaś koszty prowadzenia aktywnej gry na rynku papierów wartościowych to ok. 2 mln zł.

(pik)

Nagroda Gospodarcza Prezydenta RP

Po raz szósty

W grudniu ub.r. rozpoczęła się VI Edycja Nagrody Gospodarczej Prezydenta RP. Nagrodę tę prezydent Aleksander Kwaśniewski ustanowił w 1998 roku jako wyraz szacunku i uznania dla wszystkich, którzy przyczyniają się do rozwoju polskiej gospodarki, podnoszą jej konkurencyjność i budują silną pozycję na polskim i zagranicznych rynkach. Jednym z ważniejszych zadań Nagrody Gospodarczej Prezydenta RP jest więc promowanie liderów polskiej gospodarki we wszystkich dziedzinach, upowszechnianie pozytywnych wzorców i metod osiągania sukcesów. Nagroda przyznawana jest w siedmiu kategoriach: Polskie Przedsiębiorstwo, Małe Polskie Przedsiębiorstwo, Instytucja Finansowa, Eksporter, Gospodarstwo Rolne, Inwestycja Zagraniczna w Polsce oraz Wynalazek w Dziedzinie produktu lub Technologii. Przyznawana jest również Nagroda Specjalna za wkład w promocję polskiej gospodarki.

Wyłanianie laureatów podzielone jest na trzy etapy. W pierwszym, który potrwa do 28 lutego, uprawnione instytucje i organizacje typują swoich kandydatów w poszczególnych kategoriach. Wśród nich znajdują się organizacje i samorządy gospodarcze, agencje państwowe, organizatorzy najbardziej prestiżowych konkursów i programów promocyjnych. W każdej z kategorii kandydaci do nagrody muszą spełniać szereg kryteriów, obejmujących: wskaźniki ekonomiczne, wysoką jakość oferowanych produktów, ugruntowaną pozycję na polskim i zagranicznych rynkach, stosowanie najnowocześniejszych technologii, inwestowanie w rozwój, prowadzenie badań naukowo-technicznych, dbałość o środowisko naturalne, tworzenie miejsc pracy, tworzenie stabilnych i bezpiecznych warunków pracy, a także działalność charytatywną i prospołeczną.

Drugim etapem będzie ocena zgłoszonych kandydatów przez Kapitułę, która od samego początku działa pod przewodnictwem prof. Janiny Jóźwiak (pełny skład Kapituły podaliśmy w „FA” nr 5-6/2002, str. 10). Etap ten zakończony zostanie wyborem nominowanych w poszczególnych kategoriach. Spośród nich prezydent osobiście wybierze laureatów. Nagrody wręczone zostaną w czerwcu podczas Międzynarodowych Targów Poznańskich.

Rozpoczęcie kolejnej edycji jest dobrą okazją, aby przypomnieć dotychczasowych laureatów, którzy zdobyli to szczególne i najbardziej prestiżowe wyróżnienie za osiągnięcia gospodarcze przyznawane w Polsce. W kategorii Najlepszy Wynalazek w dziedzinie produktu lub technologii nagrodę otrzymali dotychczas: w 1998 – Iwona Węgrzecka z zespołem z Instytutu Technologii Elektronowej w Warszawie za krzemowe fotodiody lawinowe; w 1999 – Instytut Techniki i Aparatury Medycznej „Itam” w Zabrzu za kardiostymulator terapeutyczny, inwazyjny, zewnętrzny MIP-801; w 2000 – prof. Marek Bartosik z zespołem z Politechniki Łódzkiej, ABB Zwar i ZAE Woltan za ultraszybkie wyłączniki prądu stałego; w 2001 – prof. Piotr Borowicz z zespołem z Instytutu Biotechnologii i Antybiotyków oraz Firmy „Bioton” za technologię rekombinowanej insuliny ludzkiej „Gensuli”; w 2002 – prof. Sylwester Porowski z zespołem z Centrum Badań Wysokociśnieniowych PAN „Unipress” za „Niebieski Laser”.

w ubiegłym roku, z okazji piątej, jubileuszowej edycji nagrody, Kancelaria Prezydenta RP wydała Monografię Laureatów Nagrody Gospodarczej Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, w której szczegółowo opisano osiągnięcia i dokonania wszystkich laureatów.

Szczegółowe informacje o nagrodzie na stronie www.prezydent.pl pod hasłem „Nagrody”.

(mer)

XI Targi Książki Historycznej

KLIO 2002

Ponad 1,3 tys. książek z 60 wydawnictw zaprezentowano w dniach 28 listopada – 1 grudnia ub.r. podczas XI targów Książki Historycznej w Warszawie. Tradycyjnie podczas rozpoczęcia imprezy wręczono nagrody KLIO i nagrodę im. prof. Jerzego skowronka. Główną nagrodę KLIO 2002 w kategorii autorskiej otrzymał Andrzej Paczkowski za książkę Droga do mniejszego zła. Strategia i taktyka obozu władzy lipiec 1980 – styczeń 1982 (Wydawnictwo Literackie). Wyróżnienia w tej kategorii otrzymali Jacek Bartyzel (Umierać, ale powoli, Wyd. Arcana) i Paweł Piotr Wieczorkiewicz (Łańcuch śmierci. Czystka w Armii czerwonej 1937-1939, Oficyna Wydawnicza Rytm).

W kategorii monografii naukowej pierwszą nagrodę zdobył Marcin Zaremba za książkę Komunizm, legitymizacja, nacjonalizm (Wydawnictwo TRI i Instytut Studiów Politycznych PAN). Ponadto wyróżniono: Urszulę Augustyniak (Dwór i klientela Krzysztofa Radziwiłła, Wyd. Naukowe Semper), Marka Kazimierza Kamińskiego (Konflikt polsko-czeski 1918-1921, Wyd. Neriton, Instytut Historii PAN), Marka Wierzbickiego (Polacy i Żydzi w zaborze sowieckim, Stowarzyszenie Kulturalne FRONDA).

W kategorii edytorskiej pierwszą nagrodę przyznano Instytutowi Wydawniczemu PAX za edycję Polskich Pieśni Wielkanocnych, a wyróżnienie – Grupie Wydawniczej Bartelsmann Media i Wyd. Dolnośląskiemu za edycję U źródeł Polski. W kategorii varsavianów dwie równorzędne nagrody otrzymali: Grzegorz Nowik za Straż nad Wisłą (Oficyna Wydawnicza Rytm) i Roman Loth za Na rogu świata i nieskończoności. Wspomnienia o Franciszku Fiszerze (Wyd. Iskry).

Honorową nagrodę im. prof. Jerzego Skowronka otrzymał dr Norbert Kasperek z Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego za pracę Powstańczy epilog. Żołnierze Powstania Listopadowego w dniach klęski i internowania 1831-1833.

(ert)

Państwowe Wyższe Szkoły Zawodowe

Trochę liczb i co dalej?

Pierwsze państwowe wyższe szkoły zawodowe utworzono w 1998 r. Obecnie istnieje 25 takich uczelni. Cykl kształcenia w systemie licencjackim trwa 3 lata, zaś w inżynierskim – zwykle 4 lata. Pierwsi absolwenci opuścili mury 14 PWSZ w 2001 r. Było to prawie 2,5 tys. osób, z tego blisko 1,4 tys. to absolwenci studiów dziennych. Do 1 października 2002 r., liczba absolwentów PWSZ zwiększyła się do ponad 7,5 tys. osób. Obecnie w PWSZ kształci się ponad 58 tys. osób, w większości na studiach dziennych (38 tys.). Kadrę 23 uczelni zawodowych, istniejących w grudniu 2001 r., stanowiło ponad 1750 nauczycieli akademickich, w tym zatrudnionych na stanowiskach: profesorów – 519 osób, wykładowców – 676 osób, asystentów – 555 osób.

W związku z nowelizacją ustawy o szkolnictwie wyższym i o wyższych szkołach zawodowych uczelnie te czekają w najbliższym czasie ważne zmiany. W ciągu 2 lat PWSZ będą musiały dokonać przyporządkowania prowadzonych specjalności zawodowych do kierunków studiów. Także nowe wnioski o rozszerzenie oferty kształcenia będą musiały dotyczyć kierunków lub kierunków i specjalności, a nie, jak dotychczas, specjalności. Ma to na celu ujednolicenie systemów kształcenia w różnych typach uczelni oraz ułatwienie absolwentom PWSZ kontynuowania kształcenia na poziomie magisterskim. Wbrew oczekiwaniom i zamierzeniom osób inicjujących powstanie tych szkół wyższych w Polsce, większość absolwentów podejmuje bowiem studia drugiego stopnia, co, zdaniem prof. Andrzeja Bałandy, rektora Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Tarnowie i przewodniczącego Konferencji Rektorów PWSZ, jest zjawiskiem pozytywnym. Zmiany w uczelniach zawodowych, rozwój dotychczas istniejących oraz szczupłość środków, którymi dysponuje państwo na ich finansowanie sprawiły, że rektorzy tych uczelni zastanawiali się podczas jednego z jesiennych spotkań nad skierowaniem do MENiS wniosku o wstrzymanie tworzenia kolejnych państwowych uczelni zawodowych. Mimo wsparcia przez samorządy, szkoły te nie są w najlepszej sytuacji finansowej.

(mag)

ATENA 2002

Biało-czarne książki

Znamiennym wydarzeniem IX edycji Krajowych Targów Książki Akademickiej, które odbyły się w dniach 6-9 listopada, był protest wydawców przeciw kopiowaniu książek, a zwłaszcza podręczników akademickich. Przez pierwsze dwie godziny imprezy zamiast kolorowych okładek publikacji 75 wystawców, publiczność mogła „podziwiać” ich czarno-białe kserograficzne reprodukcje. Odwiedzających witał – także czarno-biały – transparent z hasłem „Kserowanie zabija książkę”. Warto przypomnieć, że tę formę protestu zaproponowała Monika Szymańska z Wydawnictwa Uniwersytetu Wrocławskiego. Inaczej protestuje od jakiegoś czasu prawnicza oficyna C.H. Beck, która na uniwersyteckich wydziałach prawa rozwiesza plakaty przypominające adeptom tej dziedziny, że kopiowanie podręczników jest nielegalne. Problemowi kopiowania podręczników poświęcono też konferencję prasową. Dr Andrzej Nowakowski, prezes Polskiej Izby Książki, zapowiedział utworzenie nowej instytucji, która po nowelizacji prawa autorskiego miałaby zarządzać prawami autorskimi. Problematykę zmian w prawie autorskim przedstawili prof. Jan Błeszczyński i mec. Andrzej Karpowicz.

Obchodzące właśnie jubileusz 50-lecia Wydawnictwo Naukowe PWN zaakcentowało swój sprzeciw wobec kserowania podręczników serią Taniej Niż Ksero. To hasło przyświeca cenowym kalkulacjom podręczników akademickich wielu wydawców szkół wyższych.

Tradycyjnie podczas otwarcia KTKA miało miejsce ogłoszenie wyników konkursu na najlepszą książkę akademicką ATENA 2002. Jury przyznało 6 nagród i 9 wyróżnień. Nagrodzono publikacje Oficyny Wydawniczej Politechniki Warszawskiej (Teoria urbanistyki w projektowaniu i planowaniu miast Jana M. Chmielewskiego), Wydawnictwo Lekarskie PZWL (Interna, t. 1-3 pod red. Włodzimierza Januszewicza i Franciszka Kokota), Wydawnictwo Uniwersytetu Mikołaja Kopernika (Kłopoty z istnieniem Henryka Elzenberga), Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej (Wprowadzenie do nauki o państwie i polityce pod red. Bogumiła Szmulika i Marka Żmigrodzkiego), Wydawnictwo ARKADY (Vademecum budowlane pod. red. Eugeniusza Piliszka) i Wydawnictwo Uniwersytetu w Białymstoku (Sztuka pisania. O liście polskim w wieku XIX pod red. Jolanty Sztachelskiej i Elżbiety Dąbrowicz). Wyróżniono publikacje: Wydawnictw Naukowo-Technicznych, wydawnictw Szkolnych i Pedagogicznych, Wydawnictwa Naukowego PWN, wydawnictw Komunikacji i Łączności oraz wydawnictw uczelnianych: Akademii Ekonomicznej w Poznaniu, UMK, Uniwersytetu Gdańskiego i UB.

(pik)

6. Targi Książki w Krakowie

Krakowska jesień

W dniach 24-27 października odbyły się 6. Targi Książki w Krakowie. Tej imprezy jakby nie imał się kryzys na rynku wydawniczym. Na stoiskach niemal cały czas panował tłok. Liczba imprez towarzyszących była nie do ogarnięcia. Dla książki naukowej jest to bardzo ważna impreza. Tomasz Grudzień, szef działu sprzedaży Wydawnictwa Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej ocenia, że pod względem handlowym krakowskie Targi Książki wyrosły na drugą, po wiosennych Międzynarodowych Targach Książki w Warszawie, imprezę tego typu w kraju. Zauważmy, jednak, że o ile w Warszawie liczba wystawców maleje, to w Krakowie wciąż rośnie, zbliżając się w tym roku do 300. Organizatorzy dbają o oficyny naukowe, widząc w nich poważnego klienta targów. Większość z nich była zgromadzona w jednym sektorze, co znacznie ułatwiało zainteresowanym dotarcie do wydawców. Poważną grupę stanowili w tym roku wydawcy katoliccy, dla których także przeznaczono osobny sektor. Gościem honorowym były Węgry – tuż przed rozpoczęciem targów okazało się, że reprezentant literatury tego kraju został uhonorowany literackim Noblem. Interesującym wydarzeniem była prezentacja makiety reprintu pelplińskiej Biblii Gutenberga. Stoisko Wydawnictw Unikatowych Geisler i Geisler, na którym można było zobaczyć, jak pisano księgi gęsim piórem (na fot.), cieszyło się ogromnym zainteresowaniem publiczności.

Fot. Piotr Kieraciński

Towarzyszący targom konkurs o Nagrodę im. Jana Długosza – przyznawaną za publikację z dziedziny humanistyki – zyskał wysoką rangę, o której nie stanowi bynajmniej wartość nagrody, wynosząca 35 tys. zł. Jury konkursu tworzą znakomici uczeni, reprezentujący różne dyscypliny humanistyczne, profesorowie: Henryk Markiewicz (przewodniczący), Piotr Sztompka, Lech Kalinowski, Władysław Stróżewski i Jerzy Wyrozumski oraz dr Leszek Polony. W tym roku stało się jednak coś dziwnego – wśród dziesięciu nominowanych do nagrody pozycji, aż siedem stanowiły publikacje oficyn krakowskich: trzy Universitasu, trzy Znaku i jedna Wydawnictwa Literackiego. Tylko trzy propozycje stanowiły dorobek wydawców spoza Krakowa: Towarzystwa Naukowego KUL, Wydawnictwa Naukowego PWN i Wydawnictwa Neriton. Czyżby krakowska humanistyka aż tak bardzo wysunęła się przed peleton złożony z „zawodników” reprezentujących resztę kraju? Zdaniem prof. Markiewicza sprawa przedstawia się banalnie: oficyny szkół wyższych i instytutów naukowych uprawiających nauki humanistyczne, do których w poważnej mierze konkurs ten jest adresowany, nie kwapią się ze zgłaszaniem swych publikacji, mimo wielu zachęt ze strony członków jury. Tegoroczna Nagroda Długosza przypadła prof. J. Błońskiemu za książkę Witkacy, opublikowaną przez Wydawnictwo Literackie.
Podsumowując piątą edycję Targów Książki w Krakowie pozwoliłem sobie na stwierdzenie, że wydawcy będą się wybierali wiosną do Warszawy, a jesienią do Krakowa. To stwierdzenie zostało potwierdzone przez życie, gdy warszawskie targi krajowe stały się li tylko przedświątecznym kiermaszem.

(pik)

Nagrody wydziaŁowe

WydziaŁ II – nauk biologicznych: Nagrody: w dziedzinie upowszechniania nauki – prof. dr hab. Kazimierz Lech Wierzchowski (Instytut Biochemii i Biofizyki PAN); w dziedzinie biologii strukturalnej białek – prof. dr hab. Jacek Otlewski (Instytut Biochemii i Biologii Molekularnej UWr.).
Wyróżnienia: w dziedzinie genetyka drożdży – zespół z IBiB PAN w składzie: prof. dr hab. Joanna Rytka, dr Robert Gromadka, dr Andrzej Kierzek, dr Róża Kucharczyk, mgr Andrzej Migdalski, dr Bożenna Rempoła, dr Marek Zagórski; w dziedzinie paleobotaniki – zespół w składzie: prof. dr hab. Leon Stuchlik (Instytut Botaniki PAN), dr Aleksandra Kohlman-Adamska (Muzeum Ziemi), dr Maria Ziembińska-Tworzydło (Instytut Geologii UW), mgr Irena Grabowska (em. Instytut Geologiczny), mgr Hanna Ważyńska (em. IG), dr Barbara Słodkowska (IG), prof. dr hab. Anna sadowska (IG); w dziedzinie zoologii – prof. dr hab. Józef Razowski (Instytut Systematyki i Ewolucji Zwierząt PAN).

ELE

Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie

Polska Biblioteka Internetowa

19 listopada w Akademii Górniczo-Hutniczej zaprezentowano po raz pierwszy Polską Bibliotekę Internetową. Jest ona częścią rządowego Programu Powszechnej Informatyzacji „Nowoczesna Polska”. Realizację projektu nadzoruje Departament Promocji Społeczeństwa Informacyjnego Komitetu Badań Naukowych. W 2002 r. przeznaczono na uruchomienie PBI 750 tys. zł, a w 2003 w rezerwie celowej ministra nauki i informatyzacji przeznaczono 3,5 mln zł na wsparcie tworzenia polskich zasobów edukacyjnych Internetu, w tym PBI. Oficjalnego otwarcia Polskiej Biblioteki Internetowej dokonał 21 grudnia premier Leszek Miller podczas uroczystości w gmachu Biblioteki Narodowej w Warszawie. Na początku PBI udostępniła 150 książek w formie elektronicznej, ale w marcu br. ma udostępniać on line pełne teksty 20 tys. pozycji.

Inicjatorami i organizatorami biblioteki są: Uniwersytet Jagielloński, Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie, Biblioteka Narodowa, Papieska Akademia Teologiczna i Uniwersytet Gdański. Pierwsze prace prowadzono w Interdyscyplinarnym Centrum Modelowania Matematycznego i Komputerowego Uniwersytetu Warszawskiego. 19 listopada w Krakowie podpisano porozumienie, w którym 22 instytucje, w większości szkoły wyższe i biblioteki naukowe, zadeklarowały gotowość „utrzymania i pomnażania cyfrowego zasobu PBI”. Utworzono fundację, która ma czuwać nad rozwojem instytucji. Gotowość przystąpienia do tej inicjatywy zgłaszają kolejne uczelnie i biblioteki.
W zasobach PBI znajdują się pozycje z literatury polskiej, publikacje naukowe, podręczniki akademickie, starodruki, archiwalia, czasopisma, a także dzieła malarskie, grafika i fotografie. Powstanie też baza danych o pracach doktorskich i magisterskich.

Największą zaletą PBI jest możliwość dostępu do jej zasobów z każdego miejsca w kraju, w tym ze szkół w małych miejscowościach i na wsi.

Małgorzata Krokoszyńska, (ert)

Konferencja „Nauka i technologie”

W stronę integracji

27 listopada 2002 odbyła się w Warszawie konferencja „Science and Technology Entry Points for the Integration into a Knowledge-Based EU”, zorganizowana przez Komitet Badań Naukowych, Krajowy Punkt Kontaktowy Programów Europejskich w Warszawie oraz Institute for Prospective Technology Study – Joint Research Centre w Sewilli (Hiszpania). Obrady skoncentrowały się na określeniu wkładu nauki w „Lisbon/Gothenburg/Barcelona Process”, określający zakres integracji przyszłych członków UE w trzech obszarach badawczych: transformacja gospodarki, zrównoważony rozwój oraz rolnictwo w okresie transformacji. W takich też grupach tematycznych obradowali uczestnicy konferencji.

Referaty programowe przedstawili: prof. Michał Kleiber, minister nauki, dr Andrzej Siemaszko, dyrektor Krajowego Punktu Kontaktowego Programów Europejskich w Polsce oraz prof. Per Soerup, dyrektor IPTS-JRC, dr Gustavo Fahrenkroga („IPTS-Enlargement Project”) i dr Andreas Brandsma („IPTS-Enlargement Activities”).

W analizie i ocenie transformacji gospodarek państw kandydujących do UE potrzebne jest ustalenie odpowiednich wskaźników strukturalnych i ich wzajemnych relacji. Do rozwoju gospodarki opartej na wiedzy konieczne są umiejętności niezbędne przy wprowadzaniu nowych technologii. Brak tych umiejętności stanowi zasadniczą przeszkodę w procesie poprawy wydajności produkcji. Ponadto stosowane obecnie metody edukacji oraz efekt „starzenia się” ludności w krajach kandydujących mogą utrudnić osiągnięcie celów określonych w Lizbonie. Strategie innowacyjne muszą uwzględniać odpowiednie priorytety naukowe i pomoc ekspercką dla przedsiębiorców. Ponadto istotnym elementem w prowadzeniu analiz jest mobilność pracowników w krajach członkowskich UE.

Celem działań podjętych przez UE jest wykorzystanie roli technologii dla zrównoważonego rozwoju, zharmonizowanego ze środowiskiem naturalnym w procesie jej rozszerzania, ze szczególnym uwzględnieniem krajów kandydackich. Zaczynem dyskusji była lista „współczynników środowiskowych” przedstawiona w „Raporcie podsumowującym okres przewodnictwa Hiszpanii” (Barcelona, wiosną 2002). Współczynniki te pogrupowane zostały w cztery bloki: zużycie energii oraz różnorodność ich źródeł i redukcja emisji CO2, „współczynniki transportu”, emisja zanieczyszczeń i odpady miejskie. Podstawą analiz w przedstawionych obszarach są scenariusze bazowe, opracowywane i wykorzystywane przez Komisję Europejską. Zakłada się jednak także opracowanie scenariuszy alternatywnych, m.in.: rolę nowych i „czystych” technologii, alternatywne ścieżki dochodzenia do norm ochrony środowiska i efekty wprowadzania nowej polityki, efekty zmian sektorowych w procesie poszerzania UE w odniesieniu do wpływu rozwoju gospodarki na wskaźniki środowiskowe.

Rolnictwo to sektor szczególnie ważny na obecnym etapie przygotowań krajów kandydackich do akcesji. Zarówno dziś, jak i po poszerzeniu UE, problemy powinny być rozważane przy jednoczesnej perspektywicznej analizie zmian strukturalnych i konkurencyjności sektora rolniczego. Należy przy tym uwzględniać rozwój technologiczny oraz aspekty makroekonomiczne i socjalne. Dyskusja w tej grupie była skoncentrowana na możliwościach systematycznego gromadzenia i wykorzystywania danych dotyczących wielkości i typów gospodarstw rolnych w krajach kandydackich i członkowskich oraz budowie modeli i scenariuszy rozwoju sytuacji przy uwzględnieniu odpowiednich narzędzi i aktualnych potrzeb.

Dr Jacek Kuciński,
Koordynator Programu 
Joint Research Centre w Polsce
Krajowy Punkt Kontaktowy

Inwestycje – Uniwersytet Zielonogórski

Część większego zamierzenia

Budowa nowej siedziby Wydziału Nauk Ścisłych trwała niecały rok. W dniu inauguracji obecnego roku akademickiego do budynku wprowadziły się instytuty: matematyki, fizyki oraz astronomii.

Kubatura obiektu wynosi 39 654,0 m3, powierzchnia użytkowa – 10 181,3 m2, powierzchnia zabudowy – ponad 3 tys. m2, a powierzchnia parkingów dla osób niepełnosprawnych – 760,3 m2. 

Autorem projektu budynku jest arch. Jerzy Gołębiowski, a wykonawcą – firma Jedynka Skanska. Koszt inwestycji, na który złożyły się fundusze MENiS oraz środki własne uczelni, to ok. 30 mln zł.

Fot. K.Adamczewski

Sale wykładowe, laboratoria i pomieszczenia o dużym nasileniu ruchu zaprojektowano na trzech dolnych kondygnacjach. Na parterze znalazły się sale amfiteatralne, w tym największa w uczelni sala wykładowa, w której jednorazowo może przebywać 220 studentów. Dwie z mniejszych sal mogą pomieścić po 120 osób, a kolejne cztery – po 90. W budynku znajduje się 14 trzydziestoosobowych sal ćwiczeniowych, 16 sal komputerowych, 3 laboratoria i 7 pracowni naukowych dla fizyków oraz pracownia chemiczna. Jednorazowo w budynku może kształcić się ok. 1,6 tys. studentów. Najwyższe kondygnacje w strefie „ciszy” przeznaczono na pokoje 180 pracowników naukowych. Dla uzyskania dodatkowej przestrzeni rekreacyjnej zaprojektowano wyjścia z pokoi na balkony. Istotnym elementem przestrzennym są kopułowe dachy, stanowiące tzw. piątą elewację budynku.

Obiekt jest przystosowany do wygodnego użytkowania przez osoby niepełnosprawne. Budynek Wydziału Nauk Ścisłych stanowi część większego zamierzenia inwestycyjnego pn. Centrum Kształcenia Studentów Niepełnosprawnych Uniwersytetu Zielonogórskiego.

Ewa Sapeńko

Inwestycje – Katolicki Uniwersytet Lubelski

Hala sportowa

Od października w programie studiów Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego przywrócono zajęcia z wf. (zawieszone od 1990 roku). Możliwe stało się to dzięki oddaniu do użytku nowoczesnej hali sportowej przy al. Kraśnickiej. Jest to obiekt odpowiadający międzynarodowym standardom, najnowocześniejszy na Lubelszczyźnie.

Fot. Arch KUL

Hala mieści 4 klimatyzowane sale sportowe: główną (dł. 48 m, szer. 36 i wys. 12 m) z pełnowymiarowym boiskiem do piłki ręcznej, salę do wschodnich sportów walki, małą salę, np. do tenisa stołowego, salę rehabilitacyjną oraz siłownię i pełne zaplecze socjalne. Przygotowywany jest również bar i sala konferencyjna. Wewnątrz znajduje się wysokiej klasy wyposażenie, m.in. atestowany sprzęt firmy Schelde, pokrywający plac gry atestowany parkiet firmy Robins, bramki do koszykówki i piłki ręcznej oraz elektroniczne tablice wyników, które mogą być wykorzystywane przy wszystkich sportach halowych. Nowy sprzęt jest również w siłowni, sali sportów walki i sali do gry w tenisa. Cały obiekt zajmuje powierzchnię 3350 m2.

Budowa hali rozpoczęła się w październiku 2000 r., według projektu dr. inż. Jana Jakubowskiego, i trwała 2 lata. Kosztowała ok. 10 mln zł. Wśród innych inwestycji KUL ta była wyjątkowa, gdyż częściowo dotowana z UKFiS (na pozostałe inwestycje KUL nie otrzymuje dotacji państwowych). Ze względów finansowych nie wszystkie plany udało się zrealizować. Projektowana widownia, wyposażona w plastikowe krzesełka, pomieści 1,3 tys. osób na meczach piłki ręcznej, a dzięki rozkładanym trybunom w meczach koszykówki będzie mogło uczestniczyć blisko 3 tys. widzów. Na razie jednak ograniczono się do mniejszych inwestycji i kierownictwo Studium Wychowania Fizycznego w najbliższym czasie nosi się z zamiarem przekształcenia boisk do siatkówki położonych obok hali, na boiska do piłki plażowej.

Agnieszka Bieńkowska

Politechnika Częstochowska

COMECO

Wśród 150 grup badawczych, które uzyskały status Centrum Doskonałości i Kompetencji, znalazł się również reprezentujący Politechnikę Częstochowską zespół, którego projekt utworzenia Centre of Research and Education in Computer Modelling for Eco-efficient Engineering Technologies (COMECO) został zaakceptowany przez Unię Europejską.

Centrum COMECO zajmuje się rozwojem komputerowych metod modelowania i projektowania technologii przyjaznych środowisku. Przedstawiciele Unii Europejskiej wysoko ocenili interdyscyplinarny charakter działalności Centrum, które obejmuje nauki służące energetyce, metalurgii i ochronie środowiska.

Inicjatorami utworzenia Centrum byli profesorowie Stanisław Drobniak i Alicja Jarża z Instytutu Maszyn Cieplnych PCz., zajmujący się komputerowym modelowaniem przepływów i rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń w środowisku. Uczestnictwo w pracach Centrum zadeklarowały również zespoły badawcze z wydziałów: Inżynierii Mechanicznej i Informatyki, Inżynierii Materiałowej, Procesowej i Fizyki Stosowanej oraz Inżynierii Środowiska. Grupa naukowa prof. Jerzego Siwki pracować będzie nad tworzeniem nowych, przyjaznych środowisku technologii metalurgicznych. Wchodzące w strukturę Centrum zespoły prof. Wojciecha Nowaka oraz prof. Zbigniewa Bisa opracowywać będą nowe technologie spalania charakteryzujące się niską emisją zanieczyszczeń. Zespół prof. Karola Cupiała specjalizuje się natomiast w rozwiązaniach konstrukcyjnych silników samochodowych mniej szkodliwych dla środowiska.

(dk)

Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu

Patronat RPO

W grudniu prof. Andrzej Zoll, rzecznik praw obywatelskich, podpisał umowę o objęciu patronatu nad Uniwersytecką Poradnią Prawną, działającą na Wydziale Prawa i Administracji UMK. Podczas swojej wizyty w Toruniu prof. Zoll spotkał się ze studentami prawa i kadrą naukową, a także ze studentami działającymi w UPP oraz ze związanymi z Wydziałem laureatami Ogólnopolskiej Olimpiady Praw Człowieka (organizowanej przez Katedrę Praw Człowieka i Prawa Europejskiego UMK). Gość otrzymał medal pamiątkowy, przyznany przez Radę Wydziału. Umowa zawarta między Wydziałem a Biurem RPO, przewiduje m.in. praktyki dla najlepszych studentów z UPP w Biurze RPO. UMK jest czwartą uczelnią z poradnią prawną otoczoną patronatem rzecznika. Wcześniej zostały nim objęte UPP w uniwersytetach: Jagiellońskim (pierwsza taka umowa ze stycznia 2001), Warszawskim (maj 2001), w Białymstoku (lipiec 2002). Podobną umowę podpisano też z niepaństwową Wyższą Szkołą Administracji Publicznej w Białymstoku. Chęć nawiązania współpracy z rzecznikiem praw obywatelskich wyraziły uniwersytety Szczeciński i Śląski.

Działalność UPP polega na udzielaniu przez studentów ostatnich lat prawa pomocy prawnej osobom, których nie stać na honorarium zawodowego prawnika. W ramach UPP można uzyskać poradę z zakresu prawa cywilnego, karnego, administracyjnego i publicznego. Pomoc świadczona przez studentów pod kierunkiem pracowników naukowych obejmuje wydanie opinii prawnej oraz sporządzenie wniosku, pozwu, skargi, zażalenia itp.

(knc)

Politechnika Łódzka

Muzyka na Politechnice

10 lat temu, 15 grudnia 1992 r., prof. Jan Krysiński, ówczesny i obecny rektor Politechniki Łódzkiej, znany ze swego zamiłowania do muzyki poważnej, zainicjował cykl koncertów „Muzyka na Politechnice”. Ten nietypowy dla uczelni technicznej salon muzyczny wpisał się trwale w życie Politechniki. Koncerty tchnęły nowego ducha w Salę Lustrzaną starego Pałacu Scheiblera, w której ustawiono zabytkowy fortepian Bechsteina. 

Fot. J. Wojewoda

Niecodzienny kwartet w składzie:
(od lewej) Beata Zawadzka-Kłos,
Urszula Krygier, Jolanta Gzella,
Ziemowit Wojtczak.
Przy fortepianie Aleksandra Nawe.

Odbyło się dotąd ponad 200 koncertów. Występowali wybitni wykonawcy, ale także studenci Akademii Muzycznej w Łodzi, którzy szlifowali tutaj swój kunszt. Wielu sławnych dziś artystów rozpoczęło tu swoją karierę. Muzycy, zespoły i soliści, którzy występowali w Sali Lustrzanej, podkreślają, że publiczność koncertów jest wyjątkowa i nigdzie indziej niespotykana. Niepowtarzalna jest też atmosfera tych spotkań, stwarzana przez ich gospodarza, prof. Jana Krysińskiego, oraz prowadzącą koncerty Grażynę Sikorską.

Jubileuszowy koncert „Muzyka na Politechnice” był wyjątkowy i dostarczył wyjątkowych przeżyć. Miłą niespodzianką na zakończenie koncertu było wykonanie utworu specjalnie przygotowanego przez artystów na ten wieczór. Do melodii znanej kolędy Oj, maluśki, maluśki Aleksandra Nawe ułożyła pełen serdeczności i humoru tekst o umiłowaniu muzyki przez prof. Jana Krysińskiego i „wierne grono fanów”. To wykonanie przez występujący po raz pierwszy w takim składzie kwartet znanych solistów, którym na fortepianie towarzyszyła autorka tekstu, zostało entuzjastycznie przyjęte przez publiczność jako wydarzenie muzyczne i jako niezbity dowód unikatowego charakteru salonu muzycznego na Politechnice.

(ech)

Akademia Rolnicza we Wrocławiu

Suszenie sublimacyjne

Zakup urządzeń do suszenia sublimacyjnego ze środków Fundacji na rzecz Nauki Polskiej w sposób istotny poszerzył możliwości badawcze Katedry Technologii Surowców Zwierzęcych wrocławskiej Akademii Rolniczej. Zakupiony sprzęt umożliwia liofilizację uzyskiwanych składników bioaktywnych (immunoglobuliny, enzymy i ich inhibitory, na przyszłość cystatyna) i kultur drobnoustrojów, które muszą być utrwalane z wykorzystaniem technik pozwalających zachować ich właściwości. Urządzenie stanowi uzupełnienie zestawu stanowisk badawczych z wykorzystaniem nowoczesnych technik filtracyjnych, odwróconej osmozy RO, chromatografii kolumnowej, suszenia rozpyłowego, ekstrakcji oraz pasteryzacji (pasteryzator rurowy) będących w dyspozycji pracowników katedry. Pozwoli to realizować w skali małej techniki prace w zakresie opracowania technologii pozyskiwania liofilizowanych, biologicznie aktywnych substancji lub aktywnej biomasy drobnoustrojów jako produktów będących przedmiotem wdrożenia lub zastosowań przemysłowych. Urządzenie o pojemności kondensera 20 kg i możliwości prowadzenia procesu suszenia w zakresie temperatur od -40C do 60C było dotychczas wykorzystywane do prac nad techniką utrwalania immunoglobulin żółtka jaja przeznaczonych do zastosowania jako czynnik zwiększający odporność bierną młodych zwierząt hodowlanych; pozyskiwania enzymów po wstępnym oczyszczeniu z płynów pohodowlanych z zachowaniem ich aktywności, w tym szczególnie proteinaz modyfikujących kolagen i lipaz; podjęcia prób utrwalania izolatów białek miofibrylarnych tkanki mięśniowej; suszenia półproduktów dla przemysłu farmaceutycznego, np. preparatu białek jaja wzbogaconego w inhibitor proteinaz cysteinowych – cystatynę. Umożliwiło to rozpoczęcie doświadczeń w cyklu prac przygotowawczych do złożenia wniosku o finansowanie projektu w ramach 6. Programu Ramowego Unii Europejskiej.

(mwj)

Badania kosmiczne

Współpraca polsko-niemiecka

Trzynaście projektów związanych z badaniami kosmicznymi chcą realizować wspólnie polscy i niemieccy uczeni. 19 listopada odbyło się w Stacji Naukowej PAN w Berlinie seminarium „Europejska Agencja Kosmiczna i 6. Program Ramowy UE jako platforma polsko-niemieckiej współpracy w zakresie przestrzeni kosmicznej”, zorganizowane przez Centrum Badań Kosmicznych PAN i Deutsches Zentrum f?r Luf- und Raumfahrt.

W UE dostrzeżono już rosnące znaczenie gospodarcze i polityczne sektora kosmicznego, co dało impuls do prac nad stworzeniem Europejskiej Polityki Kosmicznej. Główne kierunki działań Unii w tej dziedzinie to rozwój europejskiego systemu nawigacji satelitarnej oraz szerokie wykorzystanie technik kosmicznych do badania Ziemi.

– Chcemy stworzyć polsko-niemiecki inkubator rozwiązań technologicznych, co zwiększy nasze szanse w konkursach ESA i UE na projekty badawcze – powiedział prof. Zbigniew Kłos, dyrektor CBK PAN.

Plany polsko-niemieckiej współpracy obejmują 13 projektów badawczych. Będą to m.in.: badania „pogody kosmicznej” i monitoring plazmosfery, satelitarne badania stanu lasów i terenów rolniczych, badania ujścia Odry, uczestnictwo w misjach międzyplanetarnych i konstrukcja elementów próbników, lądowników i penetratorów, laserowe obserwacje niemieckich satelitów, wykorzystanie technik kosmicznych do badań Ziemi, prace nad europejskim systemem satelitów nawigacyjnych EGNOS i Galileo.

W CBK PAN wykonano już elementy aparatury dla kilku ważnych projektów kosmicznych ESA. Polski przyrząd znajduje się na lecącej do Saturna sondzie Cassini. Uczeni z CBK PAN są współtwórcami najważniejszych instrumentów dla satelity Integral do badania promieniowania rentgenowskiego i gamma. Unikalny w skali światowej polski przyrząd MUPUS będzie wykorzystany w misji Rosetta do badania komety Express.

– Uczestnictwo w 6.PR i współpraca z ESA daje Polsce możliwość wejścia na bardzo elitarny i wymagający europejski rynek technologii kosmicznych. To szansa nie tylko dla placówek naukowych, ale także dla firm reprezentujących high-tech. Przemysł kosmiczny to nie tylko rakiety, sondy, satelity. To także ogromna infrastruktura naziemna: różnego rodzaju aparatura kontrolna, wspomagająca, testująca, sterująca. Mamy szanse coś zdziałać również i w tej dziedzinie – powiedział prof. Kłos.

(ert)

Nominacje profesorskie

10 grudnia Prezydent RP wręczył akty nadania tytułu naukowego profesora 54 nauczycielom akademickim oraz pracownikom nauki i sztuki.

nauki ekonomiczne: Marian Grzegorz Podstawka (SGGW).

nauki fizyczne: Jan Mikołaj Figiel (Instytut Fizyki Jądrowej, Kraków).

nauki humanistyczne: Roman Sadziński (UŁ), Paweł Samuś (UŁ), Stanisław Uliasz (URz.), Maciej Włodarski (UJ), Bogusław Wyderka (UO), Bożena Maria Wyrozumska (UJ).

nauki matematyczne: Krzysztof Stempak (PWr.).

nauki medyczne: Anna Jolanta Barańczyk-Kuźma (AM, Warszawa), Marek Kaciński (UJ), Michał Kurek (PAM, Szczecin), Ryszard Lauterbach (UJ), Jerzy Robert Ładny (AM, Białystok), Wiktor Łaszewicz (AM, Białystok), Małgorzata Anna Polz-Dacewicz (AM, Lublin), Piotr Paweł Ponikowski (Wojskowy Szpital Kliniczny, Wrocław), Maciej Rafał Romanowicz (UM, Łódź), Barbara Cecylia Rymkiewicz-Kluczyńska (AM, Warszawa), Jacek Składzień (UJ), Krzysztof Aleksander Strojek (ŚAM, Katowice), Grażyna Natalia Śmiech-Słomkowska (UM, Łódź), Michał Witt (Zakład Genetyki Człowieka PAN, Poznań).

nauki o kulturze fizycznej: Ryszard Strzelczyk (AWF, Poznań).

nauki o ziemi: Maria Jeleńska (Instytut Geofizyki PAN, Warszawa), Tadeusz Marszał (UŁ).

nauki prawne: Wojciech Aurelian Chróścielewski (UŁ), Włodzimierz Nykiel (UŁ).

nauki rolnicze: Jadwiga Maria Batura (UWM), Danuta Władysława Borkowska (AR, Lublin), Zygmunt Tomasz Jasiński (SGGW), Bogdan Kościk (AR, Lublin), Wiktor Obuchowski (AR, Poznań), Wiesław Józef Piekarski (AR, Lublin), Józef Sasik (AR, Wrocław), Janusz Leszek Sokół (SGGW), Maria Elżbieta Tietze (AR, Lublin), Jerzy Romuald Weres (AR, Poznań).

nauki techniczne: Wojciech Zbigniew Adamski (PWr.), Jan Ludwik Cwajna (PŚ, Gliwice), Anna Romana Cysewska-Sobusiak (PP), Janusz Dyduch (PW), Andrzej Bolesław Handkiewicz (PP), Marian Klasztorny (PW), Bolesław Kuźniewski (PŚ), Jerzy Paweł Okrajni (PŚ), Witold Pawelski (PL), Zbigniew Stanisław Piasek (PK), Henryk Supronowicz (PW), Jan Stefan szarliński (PK).

nauki teologiczne: ks. Tadeusz Antoni Dola (UO).

nauki weterynaryjne: Andrzej Koncicki (UWM), Jan Andrzej Twardoń (AR, Wrocław).

sztuki plastyczne: Jolanta wagner (ASP, Łódź).

 

Komentarze