)
Prof. Dionizy Smoleński (1902-1984), specjalista technologii materiałów wybuchowych, urodził się w Łodzi, studiował chemię w Politechnice Warszawskiej (1921-26). Przed wojną pracował naukowo w laboratoriach wojskowych, w czasie okupacji walczył w AK, uczył na tajnych kompletach. Po powstaniu warszawskim znalazł się we Wrocławiu na robotach przymusowych. W 1945 pracował jako inżynier przy rozminowaniu i odbudowie obiektów akademickich Wrocławia. Został kierownikiem Katedry Technologii Materiałów Wybuchowych w Politechnice Wrocławskiej, gdzie w latach 1949-60 pełnił funkcje prorektora i rektora. Potem pracował też w Politechnice Warszawskiej (był jej rektorem, m.in. w marcu 1968, kiedy to przyczynił się do załagodzenia studenckiej rewolty), w Państwowym Zakładzie Higieny, WAT, Zakładzie Syntezy Organicznej PAN, Instytucie Chemii Organicznej PAN.
Badał zjawisko spalania prochu i detonacje, zajmował się syntezą materiałów wybuchowych, otrzymywaniem paliw rakietowych, ładunkami kumulacyjnymi. Publikował także artykuły na temat szkolnictwa wyższego.
Był członkiem PPS (1946) i PZPR (od 1948), posłem na Sejm PRL, członkiem rządu J. Cyrankiewicza, głównym referentem ustawy o szkolnictwie wyższym z 1968 roku. Wspominany jest jako świetny wykładowca, dbający o podwładnych przełożony, krytyczny w stosunku do władz i samodzielny w myśleniu uczony.
Popiersie profesora odsłonięto w lutym 2005 roku na wewnętrznym dziedzińcu Politechniki Wrocławskiej. Autorem projektu rzeźby jest prof. Roman Pawelski z Wydziału Architektury tej uczelni.
(fig)
ogólnopolski miesięcznik