JBR−y nie mogą być rzetelnymi ekspertami, jeśli nie prowadzą badań, nie rozumieją ich metodologii, nie dysponują znakomitymi laboratoriami, najlepszymi w danej dziedzinie w kraju. Mówiąc krótko, te dwie funkcje są powiązane. Potencjał intelektualny JBR−ów jest ogromny. Nie może służyć tylko wykonywaniu rutynowych badań eksperckich. I tu uwaga do wystąpienia ministra nauki na naszym wiosennym forum: chcemy, aby jednostki badawcze były postrzegane jako ośrodki naukowe, a nie tylko eksperckie. Prowadzimy badania naukowe i dzięki temu możemy być przydatni gospodarce, a nie działamy dla gospodarki przy okazji uprawiając naukę. To nas uprawnia do ubiegania się o środki finansowe z budżetu nauki.
Rozmowa z prof. Leszkiem Rafalskim, przewodniczącym Rady Głównej Jednostek Badawczo−Rozwojowych
Nowe porozumienie o współpracy pomiędzy Wspólnotowym Centrum Badawczym Komisji Europejskiej (JRC) i Polską podpisali prof. Michał Seweryński, minister nauki i szkolnictwa wyższego oraz dr Roland Schenkel, dyrektor generalny JRC. Umożliwi ono polskim jednostkom naukowym podjęcie współpracy z JRC w czterech dziedzinach strategicznych. Obejmować one będą: badania związane z bezpieczeństwem oraz jakością żywności i pasz, energią, bezpieczeństwem jądrowym i ochroną przed promieniowaniem, a także oddziaływaniem czynników zewnętrznych, w tym substancji chemicznych, na człowieka, ale również w szerzej zdefiniowanych badaniach dotyczących środowiska, rolnictwa czy bezpieczeństwa.
Żelkę, zawierającą pocięty materiał genetyczny, umieszcza się w dużym kawałku żelu agarozowego, a ten w aparacie wypełnionym buforem, czyli cieczą utrzymującą stałe warunki reakcji zwanej elektroforezą. (...) DNA, jako naładowane ujemnie, będzie wędrowało w żelu w kierunku elektrody dodatniej. Przeciskając się przez struktury żelu poszczególne kawałki pociętego DNA będą się od siebie oddzielać, tworząc charakterystyczne dla szczepu wzory, porównywane potem komputerowo. Nie uwierzycie, ale analizując wzory DNA po elektroforezie znaleźliśmy zupełnie nowy biotyp!
Red. S. wyraża zdziwienie. Przecież umowa już dawno nie obowiązuje, wydawnictwo tylko posługuje się starymi formularzami, których ma dużo. A pisemnej odpowiedzi na recenzje wymaga zawsze red. N. W tym wypadku stawiamy jednak na swoim i niczego nie piszemy. Jak się okaże później, był to jedyny nasz sukces w kontaktach z Wydawnictwami UW. Tłumaczenie red. S. o nieważności umowy, na pierwszy rzut oka absurdalne, w istocie ma mocne oparcie w rzeczywistości. Nigdy na przykład w trakcie dalszych perypetii nie przyszło mi do głowy powołać się na § 19 umowy: „Wydawca obowiązany jest zakończyć druk dzieła naukowego – w ciągu 2 lat, wszystkich innych – w ciągu 1 roku – licząc od dnia przyjęcia dzieła.”
ogólnopolski miesięcznik