Przyjęto założenie, że najsilniejsze uczelnie, posiadające odpowiednią kadrę i uprawnienia do nadawania stopni naukowych, same mogą otwierać kształcenie na nowych kierunkach. Nie znaczy to jednak, że jeśli nie składają wniosków, to nie podlegają ocenie PKA. Kształcenie w nich podlega ocenie komisji, tak jak w każdym innym przypadku. Dodatkowym mechanizmem zabezpieczającym jest fakt, że choć zazwyczaj oceny dokonujemy po ukończeniu całego cyklu kształcenia, to w przypadku sygnałów o jakichkolwiek nieprawidłowościach minister nauki i szkolnictwa wyższego może zlecić komisji przeprowadzenie kontroli. I takie sytuacje mają miejsce.
Doktoranci z Uniwersytetu Jagiellońskiego uczestniczą w projekcie stypendialnym Akademicka innowacyjność dla Małopolski, prowadzonym pfgrzez działające w UJ Centrum Innowacji, Transferu Technologii i Rozwoju Uniwersytetu (CITTRU). Stypendystów łączy jedno: innowacyjny przedmiot badań. Zajmują się najbardziej aktualnymi problemami nauki oraz stosują nowatorskie metody badawcze, nie ustępując przy tym liczącym się zagranicznym ośrodkom naukowym. Wiele opracowanych rozwiązań może już wkrótce trafić na rynek lub do praktyki leczniczej.
Pierwsze niedobre sygnały o skuteczności naszej integracji z EHEA wynikają ze sposobu działania wszystkich trzech aktorów procesu. Nasza administracja państwowa od lat nie ma strategii rozwoju szkolnictwa wyższego – w realizacji procesu brakuje systematycznego i racjonalnego zarządzania zmianą, którą nasze szkolnictwo musi przejść. Środowisko akademickie nie zdradza entuzjazmu dla zrozumienia głównych idei procesu i zmierzenia się z szansami oferowanymi przezeń, napełnienia wytycznych administracyjnych żywą tkanką treści i działań. Wreszcie rynek usług edukacyjnych i rynek pracy (obydwa już międzynarodowe) sprzyjają wypływaniu energicznej i uzdolnionej młodzieży poza kraj, nie równoważąc tego napływem cudzoziemców.
Dr hab. Ewa Chmielecka snuje refleksje na temat realizacji Procesu Bolońskiego w Polsce
Na onkologię wydano w Polsce ogromne pieniądze. Instytut Onkologii dysponuje nowoczesnymi i dobrze wyposażonymi szpitalami. Zapewne nie na wszystkich szpitalnych oddziałach onkologicznych w Polsce jest równie dobrze. Jednak nie w braku wyposażenia upatrywałbym tak słabej skuteczności w leczeniu raka, ale głównie w niewystarczającej wiedzy i czujności onkologicznej lekarzy oraz nieprawidłowościach organizacyjnych. (...) W Polsce stale jeszcze około 2 tysięcy kobiet umiera na raka szyjki macicy, choroby rozpoznawalnej we wczesnych etapach i skutecznie leczonej, a w Skandynawii niemal nieznanej. (...) W dużej mierze jest to spowodowane wadami systemu opieki zdrowotnej – prewencyjnej, a także właśnie brakiem „czujności onkologicznej” lekarza pierwszego kontaktu.
Z prof. Mieczysławem Chorążym, biologiem nowotworów, rozmawia Piotr Kieraciński
ogólnopolski miesięcznik